"Gure Ahotsa" blog-a, sortu berri dugun talde bat gara, Errenteriako Osasun Mentaleko Eguneko Unitateko kidekok sortutako blog.a da "Gure Ahotsa".
Gure helburua hemen lantzen ditugun gaiak zuekin partekatzea da: iritziak, bakoitzaren bizikizunak eta bestelako zenbait gai: errezetak, bidaiak, poesiak, kontakizunak... Hemen aurkituko dituzun ideiak positibo eta interesgarriak dira.

lunes, 21 de agosto de 2023

AUTOCUIDADO. LECCIÓN NUMERO UNO.


 ¿ESTÁS DE ACUERDO CON ESTA FRASE? ¿LO APLICAS EN TU VIDA DIARIA? AQUÍ OS DEJAMOS VARIOS EJEMPLOS DE LAS PEQUEÑAS COSAS QUE HEMOS VIVIDO Y PRESENCIADO A LO LARGO DE ESTA SEMANA. EXPLICANDO TANTO LA ACCIÓN COMO LA REACCIÓN QUE HA PROVOCADO EN NOSOTROS:

YOSUNE:
  • Acción: Ayer salí a primera hora de la mañana al balcón, miré al cielo y ví una estrella fugaz 
  • Reacción física: me salió una pequeña sonrisa, respiré más profundamente, levanté los hombros y estiré la espalda.
  • Reacción emocional: me puse contenta. Felicidad, agradecimiento. 

IGOR:
  • Acción: ayer fue mi cumpleaños y lo celebré con los compañeros de la UD, Me cantaron el Zorionak Zuri
  • Reacción física: sonreí, sentí los músculos del cuerpo más sueltos
  • Reacción emocional: pequeña felicidad, companía (sensión de que no estoy solo en esta vida), comprensión

ALOÑA:
  • Acción: ayer cogí la hoja que me dieron en el centro de salud sobre ejercicios de contracturas, e hice los estiramientos
  • Reacción física: alivio, músculos relajados
  • Reacción emocional: bienestar, sentirme como nueva

MARI MAR:
  • Acción: después de estar toda la semana en casa, ayer a la tarde me fui andando a visitar a mis padres a Trintxerpe
  • Reacción física: más relajada
  • Reacción emocional: contenta por haber salido, andando y también por verles

AINHOA:
  • Acción: el sábado pasado fui a andar en barco con mi hermana y mi cuñado
  • Reacción física: tensión muscular 
  • Reacción emocional: felicidad

SERGIO:
  • Acción: noche de miedo en el pueblo 
  • Reacción física: correr
  • Reacción emocional: alegría, disfrute, compartir

JESUS:
  • Acción: escuché antes de ayer en la radio una canción que hacia tiempo no escuchaba
  • Reacción física: mover el cuerpo para bailar, sonrisa
  • Reacción emocional: contento, subidon de animo, alegría y felicidad

KEVIN:
  • Acción: hace dos semanas Fui con un amigo al gimnasio , hicimos ejercicio, socialice con él y al final me pegue una buena ducha relajante
  • Reacción física: Me sentí cuerpo relajado y con hambre 
  • Reacción emocional: Lo pase muy bien me ayudo a evadirme de mis preocupaciones y ha sentirme mejor conmigo mismo

VALORAR LAS PEQUEÑAS COSAS 
ES 
EL ARTE DE VIVIR 
CONTENTOS

viernes, 18 de agosto de 2023

FRASES PERSONALES PARA REFLEXIONAR. PARTE 1


Os dejo aquí abajo algunas frases que se me ocurren cuando estoy en casa, paseando, etc. Los suelo apuntar en el móvil. Son frases filosóficas que cuestionan los valores universales. Las siento desde dentro y las quiero compartir con todos vosotros. 


DONDE HAY FUEGO... NO SE ECHA LA LEÑA AL FUEGO... SE INTENTA APAGAR EL FUEGO.

LAS PERSONAS NOS ENTENDEMOS HABLANDO... NO TAPANDO.

LA DESCONFIANZA, SOLO TRAE CONSIGO MÁS DESCONFIANZA.

HAY QUE SABER ESCUCHAR COSAS QUE GUSTAN Y QUE NO GUSTAN POR IGUAL, SIN ENFADARSE. POR IGUAL. LOS MALOS ROLLOS SON PARTE DE LA VIDA. LA VIDA NO ES DE COLAR DE ROSA.

A VECES LAS COSAS NO SALEN COMO UNO QUIERE Y HAY QUE CONFORMARSE CON LO QUE SE TIENE. QUE MANERA DE HACERNOS SUFRIR TENEMOS.

LO MAYOR QUE PUEDE TENER UN SER HUMANO ES LA CREATIVIDAD.

MATAR ESTA MAL. LAS GUERRAS ESTÁN MAL. QUERAMONOS UN POCO MAS. 

EQUIVOCARSE ES DE HUMANOS, RECTIFICAR DE SABIOS.

LOS MALENTENDIDOS SE PAGAN. LO MEJOR DEL ENFADO LA RECONCILIACIÓN. 

DONDE HAY DINERO, NO HAY AMISTAD. LO QUE MANDA ES EL DINERO.

HAY MANERAS DE DECIR LAS COSAS.

ANTE LA DIFERENCIA DE OPINIÓN TIENE QUE HABER UN RESPETO Y NO UNA IMPOSICIÓN.

LOS MALENTENDIDOS SE PAGAN. ANTES DE HACERSE PELÍCULAS, HAY QUE PREGUNTAR.

TODOS TENEMOS DEFECTOS Y VIRTUDES. HAY QUE FIJARSE EN LAS VIRTUDES Y HACER LA VISTA GORDA Y MANGA ANCHA ANTE LOS DEFECTOS. SI NOS FIJAMOS SOLO EN LOS DEFECTOS, NOS METEMOS EN UNA DISCUSIÓN QUE NO SALIMOS EN LA VIDA.

CAMBIAR SE PUEDE CAMBIAR, SI SE QUIERE.

CADA UNO ES COMO ES, ¡CONVIVENCIA!


Otro día volveré con más frases. Un abrazo. Muxu bat. 

                                                                                                                                    ALOÑA

miércoles, 16 de agosto de 2023

LA MUSICA COMO TERAPIA


Hoy os escribo para hablar de la MÚSICA. En concreto de la Música que a mí me gusta escuchar. Lo pongo en cualquier momento del día.  Sobre todo cuando estoy en casa y mientras estoy haciendo las tareas del hogar (la cama, recoger la ropa, pasar la escoba, cocinar, lavar los platos...). También lo ponemos mucho en la Unidad de Día. A mis compañeros les agrada, y también a las terapeutas ocupacionales. Me dicen que lo descubrieron gracias a mí, y que lo ponen mucho, aunque yo no esté, así se acuerdan de mi. 

Me estoy refiriendo a la MÚSICA DE INDIE FOLK, la cual me ayuda a relajarme y a estar más tranquilo. Me sube el ánimo. Os lo recomiendo.

Lo podéis buscar en Youtube. Os dejó el siguiente enlace:

https://www.youtube.com/watch?v=5bNNOHxlCpE



                                                                                                                                             KEVIN

jueves, 10 de agosto de 2023

RELATO PREMIADO: EL PINO

 

Total, que estoy yo, con un esguince doble en el tobillo, un paraguas, la muleta y la mochila, con el culo mojado sentada en una banqueta, mientras está jarreando y yo sólo puedo pensar en la pulmonía que tendré al día siguiente. El objetivo de este encuentro con gente desconocida es conectar con la naturaleza de una manera diferente, pero lo único que conecta conmigo es el frío y la humedad. La persona responsable de guiarnos en esta especie de meditación, Violeta (un nombre que no podría ser más adecuado para dedicarse a lo mencionado) nos indica que elijamos un camino de los 4 que hay y que observamos, escuchemos, olamos y sintamos con el tacto lo que nos rodea, teniendo total libertad en ello, hasta que escuchemos el sonido de su llamada.

Elijo el camino que está más a la derecha (donde, políticamente hablando, sería al último que iría). Hay árboles enormes de densos troncos cuyas hojas saludan cada vez que cae una gota sobre ellas, briznas de hierba mojada que agradecen el clima de hoy mientras que yo sólo le puedo ver lo negativo a la lluvia y al frío. De repente, por lo que me alcanza a ver con un esguince, un paraguas, una muleta, la mochila y con el culo mojado, vislumbro un claro en el que no llueve. Me extraño porque está diluviando, pero justo en esa zona no. Alzo un poco el paraguas y veo el tronco más grande que he visto nunca. Y sigo subiendo y subiendo la mirada por el tronco hacia arriba, hasta que el paraguas no me cubre y la lluvia empapa mis gafas. Así que ahora no sólo tengo el culo mojado, sino también lo que me permite utilizar uno de mis sentidos básicos, pero al menos logro, entre las gotas de los cristales, alcanzar a ver la copa del pino que tengo enfrente. Creo que así debe sentirse una hormiga cuando ve a un humano.

Me fui acercando lentamente y una vez estuve bajo su frondoso cobijo, dejé el paraguas a un lado. Fue entonces cuando vi que le faltaba la parte de la corteza del lado con el que me miraba, y que alguien había grafiteado su amor en su tronco en carne viva: A+L = ∞

- Hola señor Pino. -Le saludo. –Es usted muy grande.

- Hola pequeña humana. Así es, he vivido muchos años. –Me contestó.

- ¿No le duele toda esta parte que le han arrancado? –Le pregunté pasando mi mano por el tronco húmedo.

- El dolor no es más que una de las diversas formas que puede adoptar la vida; es imposible vivir sin dolor, nos recuerda que estamos vivos, al igual que lo hace el placer y el amor.

- De hecho, parece que alguien declaró su amor infinito hacia su pareja justo en usted. –Le comenté señalando su ahora tatuaje. El señor pino rio.

- No hay nada infinito o no cambiante que exista en este mundo. Todo fluye, transmuta, cambia. También es parte de la vida. Su amor, de la misma forma que empezó, acabará, y se convertirá en otra cosa; puede que sea odio, amistad, muerte…

- Tiene usted razón, yo ayer estaba nerviosa pero ahora me siento muy tranquila.

Fue en ese momento que escuché la llamada de vuelta al grupo. Después de compartir con el resto cómo nos habíamos sentido, nos asignaron la tarea de volver a estar ocho minutos en un sitio elegido, y yo ya sabía a dónde quería volver.

Mientras volvía por el camino embarrado a donde se encontraba el señor Pino, vi cómo la lluvia repiqueteaba en troncos de diferentes tamaños, ya cortados y cubiertos por el musgo. Me invadió una repentina tristeza al pensar en las acciones que el hombre había perpetrado en contra de la naturaleza, sin fijarme en que esos troncos estaban huecos por dentro.

Esta vez no quería simplemente pararme en frente del señor Pino, así que extendí una bolsa de plástico a sus pies, me senté y acomodé mi espalda contra su tronco. Le volví a saludar:

- Hola de nuevo, señor Pino. Siento ser una pesada, pero es que es muy agradable hablar con usted.

 - Buenas pequeña humana. No debes pedir perdón, la verdad es que no mucha gente se para a hablar conmigo últimamente.

 - Vaya… eso es triste, ¿por qué no lo hacen?

- La mayoría de los que se paran a interactuar conmigo son la vegetación que me rodea, algún que otro insecto y los seres que habitan este parque. Hacemos intercambios o simplemente disfrutamos de la compañía mutua. Muy pocos humanos se paran a charlar un rato.

 - ¿Por qué? –Le repito.

- Supongo que sus ajetreadas vidas les impiden pararse unos minutos a disfrutar de la simple compañía de un pino tan viejo como yo, y cuando pasan por aquí, pasan como si todo lo que vieran formase parte del paisaje de un cuadro; no reparan en cada una de las pinceladas que conforman dicho paisaje, no se paran a analizar los millones de vidas independientes que lo forman.

- Tiene usted razón, deberíamos parar de vez en cuando y agradecer lo que nos rodea, ya sea grande o pequeño. Parece que tiene usted una vida muy aburrida…

- No te creas, las aves me cuentan chistes buenísimos cuando amanece. –Ríe.

- He visto mientras llegaba aquí que muchos de sus compañeros murieron asesinados por nosotros… Algunos incluso muy jóvenes…

 - Así es, aunque no es culpa del humano.

 - ¿Y no le entristece que murieran?

 - Su cuerpo murió, no ellos. Claro que me entristece no poder estar en su compañía, pero sé que antes o después nos volveremos a encontrar de cualquier forma, ya sea en el agua de un río o en el aire que ahora respiras. La muerte de lo físico es sólo otra de las formas de la vida, negarlo sólo hará que vivas en constante sufrimiento.

- Tiene usted razón. Yo es que cada vez que pienso que la gente que quiero morirá en algún momento me pongo muy triste y me bloqueo.

- Es normal que te bloquees si no aceptas esa emoción y te permites sentirla.

- Y ¿qué hace usted para no estar triste?

- Quién te ha dicho que no lo esté a veces? Claro que hay días en los que estoy triste, nervioso o enfadado, pero me permito estarlo. Me recuerdo que todo cambia, tanto para bien como para mal, y que esa emoción no es más que una ínfima parte de mi experiencia vital. ¿Cómo crees que murieron esos árboles? –Me pregunta.

- No lo sé, supongo que los cortaron.

- Sí, los cortaron, pero porque ya estaban muertos por dentro. Se bloquearon en todas esas emociones negativas y se fueron pudriendo de dentro hacia fuera. Ahora lo único que perdura de ellos es la carcasa que habitaban –Miro los troncos cortados y veo el agujero interno que tienen –. Ahora ellos forman parte de otras cosas, como el calor de la hoguera que te arropa en una noche fría, o las hojas del cuaderno que tienes en la mochila.

 - Tiene usted razón. ¿Podría cogerle un trocito de hojas para recordarle señor Pino?

 - Claro, si es que llegas. –Me dijo riendo, burlándose de mi cojera.

Pegué saltitos a la pata coja hasta alcanzar coger un pequeño trozo de una ramita.

- Gracias señor Pino, tanto por el regalo como por la charla.

- No hay de qué

- Una última pregunta, ¿Qué puedo hacer para ayudar a los que, como sus compañeros, se sienten bloqueados por tanta negatividad?

- No puedes ayudar a alguien que no quiere ser ayudado. Por otra parte, cada ser es diferente y necesitarás entenderlo para poder ofrecerle la ayuda que necesita. No lo sé, eso tendrás que descubrirlo tú. Piensa pequeña humana. –Se despidió

- Tiene usted razón.


MAI. GANADORA DEL TERCER PREMIO DEL CONCURSO DE RELATOS BREVES ORGANIZADO POR EL SERVICIO DE TERAPIA OCUPACIONAL DEL HOSPITAL PSIQUIATRICO DE ARABA. 




 

viernes, 4 de agosto de 2023

ZENTAGLE


Queremos compartir las sensaciones de creatividad, abstracción y tranquilidad que hemos experimentado practicando la técnica del Zentagle.

Tras hacer el ejercicio, nos hemos dado cuenta que puede ser una herramienta muy valiosa para:

  • Controlar la ansiedad
  • Trabajar las capacidades cognitivas de atención, concentración
  • Desarrollar la creatividad  
  • Para el bienestar general

Gracias a Julene, Terapeuta Ocupacional de la Red de Salud Mental de Araba por hacérnoslo llegar y experimentar en las III Jornadas de Terapeutas Ocupacionales celebradas en Bilbao en mayo.

Os dejamos algo de información sobre esta técnica:

¿Qué es zentangle? 

Es un método de relajación basado en el dibujo repetido de trazos muy sencillos en una determinada secuencia para crear bellos patrones (tangles).

Zentangle proviene de la suma de las palabras “zen”, que significa meditación, y “tangle” que significa enredo, entendido como un reto

 

Metodología a seguir:

 Utilizaremos 5 trazos básicos:

           el punto

        |  la línea recta

        (  la línea curva

        S  la  doble curva

        O  la orbe

“Cualquiera que sea capaz de dibujar estas formas podrá hacer Zentangle”


Principios básicos: 

  • No se persigue un objetivo
  • Atención a la línea o al trazo actual
  • No hay error (un trazo equivocado puede llevarnos a inventar algo nuevo)

 

Valores fundamentales:

  • Gratitud
  • Apreciar las cosas sencillas
  • No hacer juicios
  • La diferencia no es un error, sino una oportunidad creativa
  • Compartir ideas en grupo que nos enriquecen a todos


Material:

Sencillos y fáciles de transportar (para iniciar)

  • Tesela de papel 89x89 mm. de algodón
  • Rotulador calibrado de color negro
  • Lápiz
  • Difumino


Pasos de la practica:

  1. Toma de conciencia
  2. Delimitar la tesela
  3. El borde
  4. El hilo: secciones
  5. Tangles
  6. Sombreado
  7. Firma e iniciales
  8. Valoración y aprecio

 

Paginas de webs para consultar:

  • www.tanglepattersn.com 
  • www.musterquelle.de 





















viernes, 21 de julio de 2023

" La casa que has construido"

 Durante mis 26 años, he podido vivir en muchas casas, cada cual con sus diferencias.

Los primeros años, viví en una casa grande, muy grande, blanca y verde, y en la parte trasera, tenia un trozo de terreno en el cual poníamos una piscina para cuando éramos pequeñas y hacia calor. Nunca la consideré mi hogar. Nunca me transmitió el calor de un hogar.
La segunda casa, era un ático muy muy pequeño y oscuro. Cuando subías las escaleras, tenías que ponerte de cuclillas para poder entrar, pero a mi me gustaba, porque debajo de esa casa había una frutería, y cuando me aburría, iba y les ayudaba. Tampoco sentí el calor del hogar.
La tercera casa ha sido la más bonita. No le faltaba nada. 2 pisos, luz, muebles caros, chimenea, ¿qué más se puede pedir? Pues el calor del hogar.
Puedo tirarme horas y horas escribiendo sobre casas en las que he vivido, porque he vivido en muchas, y siempre le decía a la gente que echaba de menos el calor del hogar. Llegar a casa y ese calor, ese olor a comida, que no es el olor a comida, si no a amor, a hogar, esas mantas en invierno con películas, y ese prepararte para ir a la playa o a la piscina en invierno.
Siempre he buscado esa sensación. Nunca la he tenido, ni de pequeña. Busco esa sensación por las malditas películas de la televisión de amor, de Navidad.
Pero cuando tocas fondo, como es mi caso ahora, te das cuenta, que ese hogar no existe.
Puedes vivir en más de 10 casas, o 20, ninguna olerá a galletas, a mantas, o a calor de verano.
Nunca entrarás y te quitarás las zapatillas y tocarás el suelo frío y dirás un "por fin en casa", porque ese "hogar" no existe, porque el hogar no es algo material, es la gente que está con nosotros.
Es una pareja que te pregunte qué tal el día, que te quite los zapatos, y que te ande en el pelo. 
Es una pareja que si lloras te ande en la espalda, y si ríes te tire agua, que te lleve a sitios que no conozcas y te de sorpresas cuando estás mal.
Un hogar es los abrazos de tu hijo, que le digas "guapo" y el te responda "preciosa" u os tiréis 10 minutos diciendo quien quiere más a quien.
Es ducharte con el y echarle mascarilla de chocolate y el se la intente comer. Es olvidarse su peluche por medio de la casa y que te de igual, porque ese peluche también es tuyo, porque tu corazón, ya no te pertenece, le pertenece a ese "hogar" que de una manera u otra, habéis construido.

Susana

martes, 11 de julio de 2023

MARIPOSAS

 

TXIMELETEK EZ DITUZTE BERAIEN HEGALEN KOLOREAK EZAGUTEN, BAINA GUZTIOK DAKIGU ZEINEN POLITAK DIREN. BERDINA GERTATZEN DA ZUREKIN; BATZUETAN AHAZTU EGITEN ZAIZU EDO EZ ZARA KONTURATZEN ZEINEN EDERRA ZAREN ETA ZENBAT BALIO DUZUN, BAINA BESTEOK IKUSI ETA MIRESTEN DUGU

AS BOLBORETAS NON COÑECEN A COR DAS SÚAS ALAS, MÁIS TODOS SABEMOS O FERMOSAS QUE SON. O MESMO PASA CONTIGO; ÁS VECES OLVIDÁSECHE ON NON TE DÁS CONTA DO FERMOSA QUE ERES E O QUE VALES, MÍAS OS DEMAIS ADMIRÁMOLO E MIRÁMOLO

LAS MARIPOSAS NO CONOCEN EL COLOR DE SUS ALAS, PERO TODOS SABEMOS LO HERMOSAS QUE SON. LO MISMO PASA CONTIGO; A VECES SE TE OLVIDA O NO TE DAS CUENTA DE LO HERMOSA QUE ERES Y LO QUE VALES, PERO LOS DEMÁS LO MIRAMOS Y ADMIRAMOS

jueves, 15 de junio de 2023

MIAUKA KATUEN ELKARTEA / ASOCIACION DE GATOS MIAUKA



     ¿Alguna vez has deseado con todas tus fuerzas que existiese alguien que te quiera incondicionalmente, alguien que no sólo no vea tus defectos, sino que busque lo que eres más allá de ellos, que limpie y sane tus heridas, que te acompañe en los momentos más duros?

     Entonces lo que estás buscando es un animal. 

    El pasado miércoles visitamos la asociación Miauka, en Errenteria, y fuimos acogidos con mucho mimo por parte de ellos, tanto de las increíbles personas que invierten su tiempo en una labor tan importante como es el cuidado de gatos callejeros, como de sus compañeros gatunos.

    Fue maravilloso conocer la personalidad única de cada gato, forjada por su historia personal. Tuvimos una mañana increíble con estos amigos de cuatro patas, con una agridulce despedida. Dulce por saber que están estupendamente cuidados. Agria por conocer la realidad del gato callejero: “Casi un 3% de los perros y gatos en España son abandonados. Las protectoras (españolas) recogieron en 2022 más de 288.000 (gatos y perros) de las calles”- 22minutos.

    Este sabor se vuelve amargo cuando piensas en todo el sufrimiento bajo el que viven muchos animales callejeros por culpa de crueles animales a dos patas (no merecen siquiera el calificativo de “humano”), gente que disfruta causando daño y sufrimiento a seres indefensos que no han hecho nada malo, que los abandonan como si fueran basura.

    Pero donde algunos ven basura que tiene que tirarse a la calle, otros ven un tesoro, y estos SÍ SON (súper)humanos. Gente como la que conocimos en nuestra visita que saca tiempo de sus días para invertirlo en dar cariño, cuidar, socorrer, a estos animales a los que nadie les dio una oportunidad. Gente que no compra, adopta. Gente que decide que por muchas cosas estén socialmente establecidas, no significa que no necesiten un cambio, que ama a cualquier ser vivo de igual manera. Gente que tiene su sitio reservado en el cielo. 

    Querría terminar recalcando la importancia de adoptar en vez de comprar. Es inmedible el amor que recibes cuando le das la oportunidad a otro animal de ser amado. Como he dicho, te amará incondicionalmente toda su vida. También subrayar la increíble labor de todas las personas que trabajan en protectoras asegurándose de que ningún perro, gato u otras especies quede desprovista de amor. Muchas gracias a todos los voluntarios y trabajadores que demostráis lo maravilloso que puede ser el ser humano.

Mai, en nombre de tod@s l@s que fuimos de visita




Más opiniones:

"La visita a Miauka me encanto ya que me gustan los animales en especial los gatos. Además la asociación de Miauka ya la conocía hace años porque vivo al lado y hace unos años lleve un gato de la calle. En resumen, esa asociación es lo mejor que les ha pasado a los gatos, tienen comida, juguetes, cobijo y un amor de personas que se encargan de ellos". Aihara

"Increíble la labor que hacéis, felicitaros" Monty

























martes, 6 de junio de 2023

AREPAS RELLENAS


INGREDIENTES PARA 10 PERSONAS: 

  • Mantequilla (250 gr)
  • Queso en lonchas (1 bandeja)
  • Pavo (1bandeja
  • Lechuga 1
  • Tomate 4
  • Cebolla 2 Atun (3 latas txikis)
  • Huevos (1docena)

ELABORACION:

Arepa:

Harina 100gr. por persona. En un bol sal y mantequilla o aceite. Se le echa agua caliente y se empieza a amasar hasta que la consistencia de la masa sea mas o menos blanda y se una bolita. Despues se aplasta con la palma de la mano haciendo un circulo. Se pone a calentar la sarten y cuando tengamos la arepa, se echa a la sarten y se deja dorar. Se va mirando y volteando pero que no se queme. Cuando veas que esta doradita se saca.




Relleno:

Para el relleno de huevos revueltos se pica en cuadraditos la cebolla y el tomate y pone a pochar. Cuando veas que esta saltando el jugo, se le echa los huevos que ya tienen que estar revueltos y se deja cocinar. Cuando todo ya este, coges la arepa y la abres por la mitad. Con cuidado para que no se te dañe le echas el relleno que quieras. Pueden ser los huevos revueltos o mas sencillo, con jamón (pavo o lo que sea) y queso.



Nany eta Igor

lunes, 5 de junio de 2023

 





Aún recuerdo el día que recibí la llamada de mi nuevo futuro.No quiero poner nombres de gente ni entidades, porque para mí, guardar mi vida y contar las cosas es un problema muy grande que tengo
- Hola Susana. Sé que llevabas un tiempo esperando mi llamada. Llamaba para decirte que el lunes tienes que comenzar.
Yo conteste con un "gracias de verdad por darme esta oportunidad" y colgué.
Tenía 3 días por delante para escribir en mi cabeza y en papel, como sería mi nueva rutina.
Hasta ahora, durante casi 2 años, había sido siempre la misma, y ahora, un cerebro con varias enfermedades mentales tenía 3 días para organizar su nueva vida, y con ella, la de sus allegados.
No miento si digo que llore. No sabía bien si era de felicidad porque por fin, después de muchos años, me veía capaz de salir al mundo, o de tristeza por separarme de mi refugio y con el, su gente, pero estaba decidida, quería y tenía que salir al mundo, por mi, por mi hijo y por mí pareja.
Cuando llegó el lunes, llegue 15 minutos antes. Cuando tienes ciertas enfermedades o rituales, por mucho que quieras, no puedes cambiarlos, y llegar siempre antes, era y es uno mío.
Me encontré con gente dispar. Lo primero que miro a la gente es su pelo. Es una manía mía. Pelo largo, pelo rizado, hombres, mujeres... Todos con algún por qué para estar allí. Eso, en cierta forma, me reconfortaba, no sería la única en ser "rara", la bicho raro que me considero y que a veces, debido a mi enfermedad, lo soy.
El primer día transcurrió con normalidad. No suelo hablar. No lo hice. Me felicitaron por ser madre y por hacer un ejercicio bien.
Pasaron los días. Día dos. Día 3. Exámenes. Videos. Charlas. Lágrimas. Enfados. Agobios. Ataques de ansiedad. Y así, 3 meses. 3 meses de una nueva vida que en parte, por obligación, decidieron cambiarme, pero que en el fondo, sabían que era mi momento. Eso decían. Yo no sabía si lo tenía tan claro como la otra gente. Al final, con mucho esfuerzo, me di cuenta de que si. Mi nueva rutina hizo que después de 2 años, tuviera unos horarios normales. Una vida de una madre trabajadora normal. Podía por fin explicarle a mi hijo que iba a "trabajar", y que qué era trabajar, y no al médico por buruko miña como cada día desde hacía años, le tenía que explicar de una manera que él lo entendiera. Podía por fin ver a otro tipo de gente, conocer gente que a día de hoy, que sigo allí, son mi alegría a las mañanas. Podía sentir que después de haber estado en el pozo más profundo existente, y lo digo de verdad, podía tener unas escaleras para subir poco a poco, y no salir de él, porque nunca saldré de ese pozo, pero ese pozo de ha convertido en un hogar, y no da miedo, como me daba antes, o quizás en ocasiones si de, pero con ayuda, voy superándome día a dia. Me he dado cuenta que puedo mantener una rutina, sin excusas, levantarme cada día a las 6 de la mañana y pensar "por fin, voy a trabajar". Dar un beso a mi pareja y mi hijo, a ellos que han vivido todo mi proceso y decirles con tranquilidad que se vayan, que me voy a trabajar, sin tantas ideas de suicidio y con la tranquilidad, que estaré en un sitio seguro, sintiéndome realizada y con compañía muy agradable. No es que antes no estuviera segura, pero quizás, ahora es otro tipo de seguridad.
Ojala pudiera dar nombres de la gente que me rodea. Tengo tanto que agradecerles. Me han acogido como a una más, sin malas caras ni cuchicheos. Es gente que cada día, con una sonrisa te saludan, a pesar de lo que pase por su cabeza o su corazón, y yo por fin, he podido abrirme a ellos. Llamar guapo a un chico sin ideas raras, dar abrazos a una amiga que la siento como mi hija, enfadarme y al rato querer a esa persona por su infinita paciencia, llamar mago, o novio o chicos sin que me den asco.
Lo que nunca pensé que iba a vivir, lo estoy viviendo. Y no sé a quién tengo que dar las gracias, sin olvidar los que cada día me hacen la vida más fácil. Por fin me siento realizada. Por fin llegan las noches y digo un "que cansada estoy de trabajar" , que lo veía tan lejano hace unos meses. Por fin le puedo explicar mi día a mi familia, como trabajo, como es la gente, o cotillear. Por fin puedo hablar con gente casi sin miedo.
Por fin, la nueva Susana se está formando. Y seguro que es más fuerte que la de antes.
Susana B.