"Gure Ahotsa" blog-a, sortu berri dugun talde bat gara, Errenteriako Osasun Mentaleko Eguneko Unitateko kidekok sortutako blog.a da "Gure Ahotsa".
Gure helburua hemen lantzen ditugun gaiak zuekin partekatzea da: iritziak, bakoitzaren bizikizunak eta bestelako zenbait gai: errezetak, bidaiak, poesiak, kontakizunak... Hemen aurkituko dituzun ideiak positibo eta interesgarriak dira.

viernes, 29 de enero de 2021

ESTRATEGIAS DE AFRONTAMIENTO DE PROBLEMAS

Hace unos meses estuvo una PIR en la Unidad de Dia y con ella tratamos varios temas relacionados con la salud mental. En una de sus sesiones nos habló de las ESTRATEGIAS DE AFRONTAMIENTO DE PROBLEMAS. Fue muy interesante, aprendimos mucho. Muchas gracias Ainhoa por todo. Eskerrikasko. Hoy compartimos con vosotros la información que nos dío ella sobre el tema. Esperamos que os resulte interesante. 

-----------------------

El afrontamiento es la suma de estrategias tanto cognitivas como conductuales que usamos para gestionar demandas internas o externas que nos parecen excesivas para los recursos que tenemos. Es una respuesta adaptativa para reducir el estrés de una situación vista como difícil de hacer frente. Distinguimos entre las estrategias centradas en el problema, centradas en la emoción o centradas en la evitación.


1. Las estrategias de afrontamiento centradas en el problema tratan de dar una solución al problema ya sea de manera activa o demorada (no ser precipitado).  Por ejemplo, si nos avisan de que nuestra rutina va a cambiar por las nuevas restricciones de la pandemia del Covid-19, podemos centrarnos en el cambio de rutina y cambiar los eventos de la semana para poder acudir a la Unidad de Día o llamar para avisar de que no se podrá acudir.

2. Las estrategias de afrontamiento centradas en la emoción tienen como objetivo reducir o manejar el malestar emocional asociado o provocado por la situación. La persona busca la regulación de las consecuencias emocionales activadas por la presencia de la situación estresante.  Por ejemplo, si nos avisan de que nuestra rutina va a cambiar por las nuevas restricciones de la pandemia del Covid-19 y esto nos genera una gran angustia, preocupación, ansiedad o cualquier emoción desbordante, nos podemos concentrar en manejar estas reacciones para luego poder fijarnos en el problema (cambio de rutina). Hablar con alguien y desahogarnos, reinterpretar positivamente el problema (“pues me va a venir bien el cambio de horario porque lo que más me cuesta es levantarme por las mañanas y así estoy obligada a levantarme antes”) o incluso buscar apoyo social emocional pueden ayudar a sosegarnos.

3. Las estrategias centradas en la evitación eluden el hacer frente al problema. Aquí encontramos ejemplos como la distracción, la negación, drogarse o echarse a dormir.

Tanto las estrategias de afrontamiento basado en el problema como las basadas en la emoción son útiles. De hecho, podemos poner en funcionamiento ambas con el mismo problema. Primero se alivia la reacción emocional para luego fijarnos en el problema.  ¿podríais pensar una situación de vuestra vida en la que hayáis utilizado estrategias de afrontamiento centradas en el problema, centradas en la emoción o evitación?

---------------------------------

Ahí os dejamos esto. Ahora os toca pensar en algún ejemplo y compartir con nosotros. ¡Buen fin de semana! Asteburu ona izan!


Compañeros de la Unidad de Día


viernes, 22 de enero de 2021

Eithne Pádraígrín Ní Bhraonáin

     La semana pasada leímos el articulo sobre la música... la música para mí es muy importante si quiero andar pongo Estopa o algo con marcha, pero si quiero relajarme pongo música tranquila como la que pongo a continuación... Ideal para dormir.

    Seguramente no la conozcas con este nombre, pero si rondas la cincuentena y has oído una música que se describe como "escuchar cantar a los ángeles" en el año 1988, puede que sepas de quien se trata... Su autentico nombre está escrito en Gaélico y su nombre fonéticamente adaptado al Inglés no es un seudónimo... 

  Enya Patricia O´Brennan, es una misteriosa cantante mezzosoprano y compositora de música New Age. Mezcló la música celta, canciones tradicionales de su tierra Irlanda y le sumo capas y capas de coros que se remiten a otra época. Construyendo una fortuna, vendiendo ochenta millones de discos alrededor del mundo, lo que la convierte en la artista Irlandesa más popular de la historia sólo alcanzado por U2 y ¡eso sin haber salido nunca de gira!

    Actualmente vive confinada en el castillo de Monderlay en Dublin, cuyo nombre se atribuye a la mansión de la novela Rebecca, con 10 gatos!.

    Esta información la he sacado de estas fuentes: Wikipedia, revistavanityfair.es, abc.es y un poco de mí, Realizado por Josemi!

https://www.youtube.com/watch?v=LTrk4X9ACtw

   



viernes, 15 de enero de 2021

CALENDARIO Y/O AGENDA DEL AÑO 2021

Los terapeutas siempre nos recomiendan a principios de año comprarnos una agenda o colocar un calendario en casa donde poder ir anotando citas, acontecimientos, fechas señaladas... 

RAZONES PARA TENER CALENDARIO/AGENDA ANUAL

¿Porqué insisten tanto en esto? Podríamos hablar de varias razones:

  • Por un lado, para que no se nos olvide ninguna cita ni compromiso.  Muchas veces nos pasa que ni sabemos en qué día vivimos, nos despistamos y se nos olvidan las citas, llamar a mi hermana porque ayer fue su cumpleaños... 
  • De esta manera mentalmente estamos orientados en la realidad y temporalmente. 
  • También hace que estemos más organizados. 
  • Es un apoyo para la adquisición de hábitos y rutinas. 
  • Pueder servirnos de diario, para recoger pensamientos, ideas, frases que he oído, y aquellas cosas que me interesen.
  • Hace que cogamos las riendas de nuestra vida, que seamos responsables de nuestros actos y autónomos/independientes. Sin depender tanto de la madre o ningún familiar... "ya me avisará mi madre si tengo cita...", no! yo tengo que estar pendiente de lo que me toca hacer!
  • Es decir, ¡es un apoyo externo muy valioso para el cuidado de nuestro salud mental!


TIPO DE CALENDARIO/AGENDA Y DONDE COLOCARLO

En general todo tipo de agenda o calendario sirve. Todos son válidos. Lo importante es tener un recurso dónde ir anotando las fechas significativas.

  • La mayoría de nosotros hemos colocado un calendario mensual en casa. Este calendario lo tenemos que tener a la vista durante todo el año. Cada uno puede elegir dónde colocarlo: en la mesilla al lado de la cama, en el frigorífico de la cocina, en la entrada de casa... Y siempre tener un bolígrafo cerca para ir apuntando nuevas fechas.
  • Hay otros que llevamos una agenda con un bolígrafo a mano en el bolso, en la riñonera... Esta agenda puede ser semanal o día por página, dependerá si escribimos mucho en ella o no. Es recomendable la agenda semanal porque así al abrir la página, a primera vista, vemos la semana al completo y nos hacemos una idea general de lo que tenemos esa semana.  
  • Los más modernos usan el calendario del móvil. Es muy cómodo y de fácil manejo. Una de las ventajas del uso del móvil es que podemos programarlo para que nos dé avisos.   


QUÉ ANOTAR, CUÁNDO Y CÓMO

Esta semana, como actividad grupal, para reforzar la idea del uso de una agenda/calendario y como entrenamiento en la gestión de una agenda/calendario, hemos cogido un calendario del 2021 y  hemos ido marcando con rotuladores de color, fechas señaladas de este año, paso a paso:

  • Primer paso: a principio de año marcar los festivos de Gipuzkoa de este año, con un color concreto, por ejemplo rojo (que es dónde vivimos nosotros).
  • Segundo paso: a principio de año marcar las fechas significativas (personales o no) que se repiten cada año: los cumpleaños de familiares y amigos, aniversarios, fiestas del pueblo, el día de salud mental, el día de la mujer trabajadora..., color verde. 
  • Tercer paso: a principio de año marcar las fechas personales concretas que ya tenga programadas. Por ejemplo citas con médicos, renovación de lanbide, calendario escolar de los hij@s...
  • Cuarto paso: a lo largo del año, cada vez que nos den una nueva cita, haya un nuevo acontecimiento... ir marcando automáticamente en el calendario o agenda, con el mismo color azul. Por ejemplo, cita con la dentista, café con las amigas, fecha para renovar DNI, fecha para pasar la ITV, comida familiar, elecciones, me voy al teatro con mi vecina...





HABITO DE MIRARLO A DIARIO

Durante todo el año, tenemos que coger el hábito de mirar todos los días el calendario/agenda, a primera hora de la mañana, después de desayunar por ejemplo. Fijarnos bien, conscientemente, en qué mes y día estamos y si tenemos algo importante que hacer ese día. Por ejemplo, llamar a mi abuela para felicitarle, mandar un whatsapp a un amigo porque ha aprobado un examen, ir a la cita del psicólogo, renovar el DNI. Si adquirimos el hábito de mirar diariamente el calendario, no nos olvidaremos de ninguna cita/compromiso. Eso hará que nos sintamos mejor, más organizadas, más fuertes y más seguras de nosotras mismas. Es una manera de cuidarnos a nosotras mismas y nuestra salud.

 Es una propuesta, es una idea, os animamos a ello. Ya nos diréis cómo os va. Besos. 

Compañeros de la UD. 

viernes, 8 de enero de 2021

LA MÚSICA COMO TERAPIA Y COMPAÑÍA

¡Empezamos el año con MÚSICA! Que es un aliado muy importante para nosotros y hace que todas nuestras emociones bailen libremente por nuestro interior. Dos referencias para empezar:


SNATAM KAUR KHALSA 

Cuando escucho las canciones de esta cantante, mis amigas me dicen que soy una sentimental. Me encanta. La escucho en casa cuando estoy sola, por las noches, me pongo a pensar y me entran ganas de ir a la India a ayudarles. Me tranquiliza y me llena de paz. Snatam Kaur Khalsa nació en 1972 en Trinidad, Colorado, EEUU, pero tiene antecedentes indios. Interpreta música devocional india, kirtan y recorre el mundo como activista de la paz. 
Yoli




GERSHWIN RHAPSODY IN BLUE

Yo he elegido eta canción para compartirlo con vosotros porque me gusta mucho. Me recuerda mi época de profesora de música. Lo ponía con mis alumnos. El vídeo es muy bonito, hay 4 historias. Es música estadounidense y es una mezcla de clásico y jazz. Asistí una vez a un concierto de ellos en el Kursall en Donostia, fue espectacular y muy expresivo. 


Elena



¿Qué te han parecido estas dos referencias musicales? y ¿Que aportación nos haces tú?


miércoles, 30 de diciembre de 2020

RELATO Y MORALEJA DE FIN DE AÑO: VAMOS A VIVIR Y GOZAR EL PRESENTE

EL ABETO ( De Hans Christian Andersen)

Había una vez un bosque en el que crecía un joven abeto. A su alrededor había otros árboles más mayores. Pero el pequeño abeto tenía mucha prisa por crecer, así que no atendía a toda la belleza que había a su alrededor, ni hacía caso a los niños que le decían cosas bonitas.

-¡Ah, si fuera grande como los otros árboles! -suspiraba el arbolito-. Los pájaros anidarían en mis ramas y, cuando soplase el viento, movería mi copa con tanta solemnidad como ellos.

No disfrutaba con los rayos del sol, ni con los pájaros ni con las nubes rojas, que al amanecer y en el ocaso del día circulaban sobre él.

-Oh, crecer, crecer, hacerse grande y viejo era el único placer de este mundo-, pensaba el árbol.

En otoño venían siempre los leñadores y cortaban algunos de los árboles más grandes. Pasaba cada año, y el joven abeto, que ya había crecido mucho, se estremecía al verlo, porque los grandes, espléndidos árboles, caían a tierra con un estrepitoso crujido. 

En primavera, le preguntó a la golondrina y a la cigüeña:

-¿Sabéis adónde llevan los árboles cortados? 

-Sí -dijo la cigüeña-. He encontrado muchos barcos nuevos cuando volaba a Egipto. Tenían magníficos mástiles; yo diría que eran ellos, olían a abeto. 

-¡Ah, si yo fuese lo suficientemente grande para volar sobre el mar! 

-Goza de tu juventud -dijeron los rayos del sol. Y el viento besó el árbol y derramó lágrimas sobre él, pero el abeto no entendía.

Cuando se aproximaba la Navidad fueron cortados muchos árboles jóvenes, precisamente los más hermosos, y eran colocados en los carros y los caballos los sacaban del bosque.

-¿Adónde irán? -se preguntaba el abeto.
-¡Nosotros lo sabemos! -piaron los gorriones-. ¡Oh!, les espera el esplendor y la gloria mayores que pueda imaginarse. 

-¿Me tocará ir por este deslumbrante camino? -se regocijaba el árbol-. ¡Es mejor aún que cruzar el mar! 

-Disfrútame -dijeron el aire y el sol-. ¡Alégrate con tu fresca juventud al aire libre!

Pero no gozaba de nada; crecía y crecía, invierno y verano se mantenía verde, verde oscuro. Al verlo, la gente decía:

-¡Qué árbol más hermoso!

Y en Navidad fue el primero que cortaron. El hacha se hincó hondo en la madera. El árbol cayó a tierra con un gemido. Sintió un pesar, un desmayo, y dejó de tener pensamientos felices. El árbol no volvió en sí hasta que, en el patio, descargado con los otros árboles, oyó decir a un hombre:

-¡Es espléndido! Elegimos éste. 

Después vinieron unos criados y llevaron el abeto a un hermoso salón. 

-¡Esta noche estará deslumbrante! -decían.

-¡Oh -pensó el árbol-, ojalá fuese ya de noche y las luces estuvieran encendidas! 

Por fin encendieron las velas. Qué brillo, qué resplandor. El árbol temblaba con todas sus ramas, tanto que una de las velas prendió fuego a una de ellas. ¡Uf, lo que dolía!

-¡Dios mío! -gritaron las señoritas, y lo apagaron con rapidez.

Entonces el árbol ya no se atrevió a mover una hoja. Y las velas se gastaron hasta llegar a las ramas y fueron apagadas cuando se consumieron, y entonces los niños obtuvieron permiso para despojar al árbol. Los niños bailaron alrededor con sus bonitos juguetes. 

-¡Un cuento, un cuento! -gritaron los niños, empujando a un hombrecillo obeso hacia el árbol. Se sentó bajo él. Y el hombre gordo contó el cuento de Terrón Coscorrón, que cayó por la escalera y, sin embargo, se sentó en el trono y se casó con la princesa. Y los niños aplaudieron y gritaron.

El abeto permanecía muy quieto y pensativo: nunca los pájaros del bosque habían contado cosas parecidas.

-Terrón Coscorrón cayó por la escalera y, sin embargo, se casó con la princesa. ¡Sí, sí, así pasa en el mundo! -pensó el abeto, convencido de que era verdad lo que aquel caballero tan fino había contado-. ¡Vaya, quién sabe, quizá me caiga yo también por la escalera y me case con una princesa!. 

-¡Mañana no temblaré! -pensó. Y permaneció en silencio y pensativo toda la noche.

Por la mañana entraron el criado y la criada.

-Ahora -pensó el árbol- comenzarán a adornarme de nuevo.

Pero lo arrastraron y lo metieron en el desván y allí lo dejaron, en un rincón oscuro, donde no llegaba luz alguna.

-¿Qué significará esto? -pensó el árbol.

Y se mantuvo contra la pared y pensó y pensó. Y tuvo mucho tiempo, porque pasaron días y noches. No subía nadie y cuando por fin vino alguien, fue para poner unas grandes cajas en un rincón. El árbol estaba muy escondido, se diría que había sido olvidado por completo.

¿Pero cuándo iba a volver a salir? Ocurrió una mañana en que vino gente y revolvió en el desván. Todo sucedía muy rápidamente.

-¡Ahora a vivir!-, pensó éste alborozado, y extendió sus ramas. Pero, ¡ay!, estaban secas y amarillas.

En el patio jugaban algunos de aquellos alegres niños que por Nochebuena estuvieron bailando en torno al abeto y que tanto lo habían admirado. Uno de ellos se le acercó corriendo y le arrancó la estrella dorada.

-¡Miren lo que hay todavía en este abeto, tan feo y viejo! -exclamó.

El árbol sintió haber dejado el oscuro rincón del desván. Recordó su juventud en el bosque, la alegre Nochebuena.

-¡Todo pasó, todo pasó! -dijo el pobre abeto-. ¿Por qué no supe gozar cuando era tiempo? Ahora todo ha terminado.

Vino el criado, y con un hacha cortó el árbol a pedazos, formando con ellos un montón de leña, que pronto ardió con clara llama bajo el gran caldero. El abeto suspiraba profundamente. Y así hasta que estuvo del todo consumido.   

-----------------------

COMENTARIOS SOBRE EL TEXTO:

Gemma: "Me siento muy identificada con el abeto. Se me han pasado los años, en definitiva, la vida y no he sabido aprovecharla. Si hago una reflexión sobre mí misma, me doy cuenta de que he desperdiciado demasiado tiempo, y sin exprimir el buen jugo de las oportunidades que el destino ha puesto en mis manos. Por lo tanto, hay que vivir el día a día, porque es lo que de verdad merece la pena o importa. Recuerdo unas frases que me dijeron: "El tiempo nos enseña a valorar la vida" y "la vida nos enseña a aprovechar el tiempo". ¡Cuánto, cuánto, cuánto tengo que aprender y eso que en mes y medio, cumpliré ya 62 años!"

Feriel: "Tenemos que valorar lo que tenemos y no tener prisa, vivir el presente. Yo por ejemplo en la actualidad gozo con los paseos de la tarde y pintando mandalas. Valoro mucho la salud, la amistad y  el trabajo".

Amaya: "Me ha gustado el cuento pero el final me ha parecido muy triste. Tenemos que aprovechar el momento presente y las cosas que se tienen, y no esperar algo que igual nunca sucederá. Creo que tengo que aprender a valorar y disfrutar de mis logros día a día y no esperar a ser lo que fui. En la actualidad disfruta mucho con la música, así que esta semana me comprometo a escuchar la música del grupo "Baboom Show" y hacer ejercicio físico, incluso bailar". Os dejo el link de su canción "I never say Goodnight": https://www.youtube.com/watch?v=PSKApzGnSDo

Helena: "CARPE DIEM. El cuento hace referencia a un abeto que no sabe vivir el momento presente. Siempre está pensando en su posible futuro y está presente en muy pocas ocasiones. El cuento me ha parecido muy triste. creo que aunque muchas veces siento miedo por lo que pueda ocurrir en el futuro y pierda tiempo pensando en ello, también tengo una gran capacidad para disfrutar de las pequeñas cosas que nos ofrece el presente cuando estoy bien. Es verdad que cuando estoy mal esa capacidad de disfrutar del presente disminuye y aparece el pensar y pensar. En el presente pienso que soy una privilegiada porque fuera hace un frío del carajo y yo estoy calentita, con mi pareja y con mis amigos. Tengo casa, agua, comida, música, ordenador...un lujo y soy consciente de ello y sé valorarlo". 

Paula: " Pensando en qué será de nosotros en un futuro, nos perdemos el presente. El cuento era triste y he sentido pena. Personalmente, creo que yo ahora vivo en el pasado y pienso en el futuro, sigo perdiéndome el presente, no tengo presente, está vació. Para explorar e indagar sobre mi presente he hecho un ejercicio literario: rescatar del texto verbos que tengan que ver con la moraleja "gozar el presente", pasar los verbos al presente y jugar con ellas, esto es lo que ha salido de mi interior y lo comparto con vosotros:

Pregunto a la vida:
¿Qué elijo?
Pregunto y elijo
Crezco y disfruto
Gozo y lo entiendo
Pregunto y me regocijo
Imagino y me alegro
Me guardo aquel beso
Pienso y elijo
Adorno mi vida
Decido vivir
Adorno esa vida
y aplaudo mi valor
Crezco y avanzo
me río y comprendo. 

----------------

Con este relato y nuestros comentarios, nos despedimos este año de todos los fieles lectores y colaboradores del blog.

FELIZ AÑO NUEVO, nos veremos en el 2021.UN FUERTE ABRAZO.
URTE BERRI ON! 2021ean ikusiko dugu elkar. BESARKADA HANDI BAT

martes, 22 de diciembre de 2020

EGUBERRI ON! ¡FELIZ NAVIDAD!


 FELIZ NAVIDAD Y AÑO NUEVO!

ZORIONAK ETA URTE BERRI ON!



    Ya estamos a finales de año. Se acaba el 2020. Ha sido un año algo "surrealista", un año  en el que entramos sin imaginar el terrible impacto que tendría en nosotros un pequeño virus llamado Covid-19 o corona virus, desde entonces vivimos protegiéndonos del virus, con distancias, mascarillas, restricciones de mil tipos y pendientes de lo que sigue sucediendo día a día a nuestro al rededor, nos ha cambiado la forma de relacionarnos, nos priva de fiestas y acontecimientos...

    Pero....llega la Navidad y con ella el cambio de año..

Hemos hecho un pequeño trabajo grupal para recordarnos que es tiempo de dar y de soñar, que es tiempo de creer que algo bueno, algo mejor está aún por llegar, y hemos hecho nuestro árbol mágico esta navidad.... Muy fácil , y mientras lo hacíamos nos hemos olvidado de nuestras penas y hasta de fumar.... ¿ Será la magia de la Navidad?

Os dejamos el proceso por si queréis hacerlo en casa.
Paso 1: cortar el cartón en forma de pino...

Paso 2: Pegar  cinta adhesiva de doble cara por las dos caras de nuestro árbol.

Paso 3: Cubrir el cartón con las lanas o guirnaldas elegidas

Paso 4: Pinchar el pequeño bastón metálico con anilla para fijar la decoración que le queramos poner    ( también podemos pegar otros adornos)


Y ya está! Solo queda llenar de magia nuestra Navidad


























miércoles, 16 de diciembre de 2020

ENTREVISTA DE DESPEDIDA A JUAN DEL POZO


Juan, el psicólogo de la Unidad de Día se jubila, y no sabéis la pena que nos da dejar de verle por aquí! Han sido muchos años entre nosotros y has dejado una huella muy profunda que no olvidaremos. Pero sabemos que hay muchas vidas posibles y fuera del Centro de Salud Mental tienes muchas opciones y recursos que llenarán tus horas, de eso estamos seguros.

Antes de que te marches queremos darte las gracias por lo que has significado entre nosotros, por ser, por estar, por saber, por escuchar y por entender....

Como grupo que te conoce desde hace ya muchos años, hemos querido aprovechar y realizarte unas cuantas preguntas, nos ha encantado que las contestes y las hemos grabado para que podáis todos también oírlas....

Las preguntas que hemos preparado son: 

1. ¿Por qué decidiste estudiar la carrera de psicólogo clínico? Por vocación, porque le ocurrió algo en su vida que le motivó a ello, porque así creía que podría ayudar en sus problemas a otras personas ...

2. ¿Estás satisfecho de tu trayectoria profesional?

3. ¿Cuál ha sido la transformación en la psicología y en la clínica los años que llevas trabajando?

4. ¿Qué cambios has visto en la visión que la salud mental tiene en la sociedad?

5. ¿Cómo haces para cumplir con el secreto profesional?

6. ¿Cómo le han afectado los problemas que a lo largo de los años le han planteado los pacientes?

7. ¿Cómo haces para no volverte loco?

8. ¿Qué valoras más en un paciente?

9. ¿Te ha quedado algún tema pendiente que te hubiera gustado realizar?

Y esto nos ha contestado.......

Entrevista a Juan        https://drive.google.com/file/d/17uULC0xDrKViSpI847iZF0gtyCIRG578/view?usp=sharing

Recordaros a su vez, que en el año 2013 le hicimos otra entrevista a Juan, os dejamos el link por si también queréis escucharlo: Entrevista a Juan del Pozo 2013



jueves, 10 de diciembre de 2020

TARTA DE MANZANA

Hoy volvemos a la cocina. Hace tiempo que no hemos escrito nada sobre cocina, alimentación, recetas... El día 19 de noviembre fue mi cumpleaños. Hice en casa, con mi madre, una tarta de manzana, para después compartirlo con los compañeros de la Unidad de Día. La gente comentó que estaba riquísima y me pidieron la receta. Os la adjunto abajo y os animo a que cocinéis en casa. Para estos días lluviosos la cocina es una ocupación muy entretenida. 


TARTA DE MANZANA

Ingredientes:

  • 1kg aprox. de manzana reineta
  • 150 gr. de harina
  • 50 gr. de azúcar
  • 3 huevos
  • 50 gr. de mantequilla

Elaboración:

Se separan las yemas de huevo de las claras. Estas se baten bien, casi a punto de nieve. Se mezclan y se añade la mantequilla derretida. Se mezcla bien todo hasta que no queden grumos.

Mientras tanto se van pelando las manzanas. Se les quita el corazón. Se trocean en 2 o 4 partes y se van haciendo filetes.

Mientras tanto se va calentando el horno hasta 180ª grados.

En el molde se vierte la mitad de la masa y se van colocando los filetes de manzana, como montadas unas a otras.

Después se hecha la otra mitad de la masa y se cubren bien las anteriores. Y sobre esta masa se colocan los filetes como antes de forma estética y tapando los pequeños huecos que van quedando.

Se mete al horno durante 45-50 minutos a 180 grados aproximadamente. Se vigila que no se queme, pero sí que se doren.

Cuando nos parezca que está en su punto, se baña con un poco de mermelada de albaricoque y se tiene un ratito hasta que nos parezca que ya está hecha y bonita.



Aitor


viernes, 4 de diciembre de 2020

MI OPINION SOBRE LA AUTOESTIMA, PARA COMPARTIR

 

LA AUTOESTIMA Y YO

 

Oscar Wilde -escritor, poeta y dramaturgo, de origen irlandés- dijo: “El amor a uno mismo es el principio de un largo romance”.

He buscado en Internet el concepto de autoestima y dice: “Aprecio o consideración que uno tiene de sí mismo”.

“Hay que tener fe en uno mismo. Ahí reside el secreto. Aun cuando estaba en el orfanato y recorría las calles buscando qué comer para vivir, incluso entonces, me consideraba el actor más grande del mundo. Sin la absoluta confianza en sí mismo, uno está destinado al fracaso” Charles Chaplin (el genial Charlot).

Creo que si alguien puede escribir sobre la falta de autoestima soy yo, porque casi siempre, por no decir siempre, he carecido de ella, hasta hace poco.

Desde muy joven he estado llena de complejos (que hoy los veo totalmente infundados), de inseguridades, además de una timidez enfermiza.

De mi infancia apenas tengo recuerdos, hay fotografías en el álbum familiar que describen momentos y situaciones vividas.

¡Qué necesario y sano es quererse a uno mismo tanto para la mente como para el cuerpo!

Sabemos que tener enemigos en esta vida, principalmente por la envidia, es una experiencia pésima, pero creo que el peor enemigo que se puede tener en este mundo es uno mismo.

Declararse la guerra sin tregua una persona a sí misma es insalubre, nocivo y peligroso. De eso tengo para escribir más de un libro.

Hoy después de ducharme ¡bendita ducha por cierto! me he dado crema hidratante por el cuerpo ¡qué lujo! y me he mirado en el espejo, el cual nunca miente, porque refleja la realidad de la desnudez tal cual es. He visto un cuerpo muy estropeado: brazos súper flácidos, pechos súper caídos y llenos de estrías debido a que he bajado y subido de peso varias veces a lo largo de mi vida y eso es nefasto para la piel, tripa prominente… Ya sé que tengo 61 años y si soy sincera conmigo misma, no me ha gustado lo que he visto pero todo ello es consecuencia de no haberme querido, pero debo de aprender a vivir con ello hasta que me llegue la hora de mi partida que ojalá sea dentro de muchos años.





Yo sí que puedo dar gracias a la naturaleza, o a quién sea, de que nací con un cuerpo bonito, que si lo hubiera cuidado como se merecía hoy se mantendría bello.

Cuando miro fotografías de cuando era una niña y una adolescente veo que era delgada, que tenía unas piernas muy bonitas, un pelo precioso que brillaba porque mi madre en el último aclarado cuando me lavaba la cabeza me echaba una cucharada de vinagre por recomendación de la conocidísima Elena Francis en la radio de la época, que daba muchos consejos, y que, al final, resultó que era un hombre.

La falta de autoestima te lleva a un caos mental, a no saber lo que quieres, lo que de verdad necesitas, resumiendo, a la autodestrucción de uno mismo.

Yo lo percibo así según mi experiencia vital.

¡Cuantísimas veces a lo largo de mi vida me he dicho a mí misma pensamientos negativos como: “yo no valgo nada”, “soy la peor persona del mundo”, “no merezco vivir”, “qué fea soy”, “aborrezco mi cuerpo"…

Ya sé que el tiempo perdido no se puede recuperar porque eso pertenece a la memoria de cada persona, pero sí que podemos aprender a querernos, porque que se sepa solo tenemos una vida, por lo tanto, vamos a aprovecharla y a sentirnos orgullosos, que no narcisistas, de nosotros mismos.

Por fin, ESTOY APRENDIENDO A QUERERME.

Gracias Dios, Vida, Destino, Energía  o como te llames… y ¡cuánto bien me hace!

                                                                                                                Gemma    

                                                        ________________  

  Gemma nos ha leido el escrito y nos ha encantado , por eso transcribimos aquí lo que  a cada uno  le ha sugerido: 

- Estrella:      Maravilloso escrito

- Rosa:          Me identifico con lo que dice  

- Pedro:        Lo que escribes es una realidad y deseamos poder llegar a  una paz, una                             tranquilidad y aceptación de nosotros mismos.   

-Jesus:          Aprender a quererse es la base y los cimientos para seguir tu camino en la                         vida. 

-Montse:       Pienso como tú y me identifico con lo que escribes, pero no me saldría así                          escrito  

- Aloña:         Es una creación y una obra de arte........

Con eso lo hemos dicho todo... gracias Gemma!                         

miércoles, 25 de noviembre de 2020

PEDIMOS, COMO PERSONAS QUE SOMOS, IGUALDAD Y RESPETO



Hoy 25 DE NOVIEMBRE es el DÍA INTERNACIONAL DE LA ELIMINACIÓN DE LA VIOLENCIA CONTRA LA MUJER. 


Hemos debatido de este tema en grupo. Todas eramos mujeres y la verdad es que ha sido muy gratificante hablar con total libertad de:
  • cómo vemos cada una de nosotras la situación de la mujer en la sociedad
  • dónde vemos reflejado la desigualdad entre hombres y mujeres en la vida diaria
  • qué podemos hacer cada uno de nosotras para avanzar hacia la igualdad tanto en el ámbito privado/doméstico como público. 

Proclamamos eliminar la violencia machista entre las mujeres, avanzar hacia una sociedad libre de violencia contra las mujeres y conseguir igualdad entre hombres y mujeres. Resumimos brevemente, con palabras concretas que han salido de nuestro interior:

¿Qué pedimos a los hombres y a la sociedad en general este día?

IGUALDAD 
RESPETO
LIBERTAD
EQUIDAD 
UNION
ABRIR LOS OJOS Y ACTUAR 
SENSIBILIZACIÓN
CONSCIENCIACIÓN
SER CONSCIENTES DE LA INJUSTICIA
EDUCACIÓN EN CASA Y EN LAS ESCUELAS
IMPLICACIÓN LOS 365 DIAS AL AÑO...



¿Qué puede hacer cada una de nosotras en su día a día?

CUIDARSE, MIMARSE, QUERERSE
SALIR DE CASA CON CONFIANZA
SER FUERTE
LUCHAR 
OPINAR, NO CALLARSE
SABER QUE NO ESTAMOS SOLAS
NEGOCIAR CON LOS HOMBRES
COMPARTIR CON LOS DEMÁS 
HABLAR DE ELLO
PREDICAR CON EL EJEMPLO
VESTIRSE CÓMO UNA QUIERE
PODER SALIR A LA CALLE SIN MIEDO
CAMBIAR EL LENGUAJE
CAMBIAR NUESTRA ACTITUD MACHISTA
NUESTRAS COSTUMBRES MACHISTAS
AYUDAR A LOS DE ALREDEDOR
ECHAR UNA MANO A LA MUJER NECESITADA...


Para terminar, os dejamos dos vídeos de dos mujeres que transmiten mucha fuerza, espero que os gusten:

IZARO: LIBRE



ROZALEN: LA PUERTA VIOLETA


Así que animo a todas y a luchar, empezando desde casa y desde nosotras mismas. Y a los hombres, invitarles a que nos escuchen y que se nos apoyen. 

Rosalva, Amaya, Susana, Paula, Estela, Helena