"Gure Ahotsa" blog-a, sortu berri dugun talde bat gara, Errenteriako Osasun Mentaleko Eguneko Unitateko kidekok sortutako blog.a da "Gure Ahotsa".
Gure helburua hemen lantzen ditugun gaiak zuekin partekatzea da: iritziak, bakoitzaren bizikizunak eta bestelako zenbait gai: errezetak, bidaiak, poesiak, kontakizunak... Hemen aurkituko dituzun ideiak positibo eta interesgarriak dira.

jueves, 25 de septiembre de 2014

Un ratito en bici y otro caminando...

Kaixo a tod@s!!


Contaros que  esta semana está siendo especial, tenemos un montón de planes, hemos empezado hoy martes con una salida; unos en bicicleta y otros andando por el bidegorri (carril bici) de Oiartzun que es precioso y puedes llegar hasta minas (ya escribimos en otra ocasión sobre el bidegorri. Si queréis, podéis verlo  AQUI.  

En la salida con la bici nos ha pasado de todo: una cadena se nos salió, dos se chocaron  y se cayeron, y a mí en uno de los túneles me salió  un chico que venía a gran velocidad, mis dos compañeros le pudieron esquivar pero a mí se me llevó por delante, gracias a dios no nos pasó nada a nadie.


Pasamos una mañana bonita y agradable, nos sacamos unas fotos muy chulas que os enseñamos aquí.




Hicimos unos cuantos kilómetros, 7 u 8 y luego nos juntamos los dos grupos (los ciclistas y los que vinieron andando)en Altzibar para tomar un café, y luego volver.

ha sido una experiencia muy bonita y os  recomiendo que lo hagáis, tanto ir en bicicleta como pasear.
 Nosotros estas actividades las hacemos en la Unidad de Día para volver a utilizarlas en nuestras vidas cotidianas, ya que las habíamos dejado de lado. Así es mas fácil...

Lourdes y Maria

lunes, 15 de septiembre de 2014

MI DIA A DIA

Kaixo!

Yo me llamo Lourdes y quiero compartir con vosotros mi experiencia, os quiero contar mi superación del día a día.

Hace unos años caí en el agujero más profundo y más negro que nunca me pude imaginar. No salía de casa, no aguantaba a nadie, todo me parecía mal, estaba enfadada con todo el mundo (eso es lo que yo creía). 

Hasta que me dí cuenta, que estaba enfadada conmigo misma y caí más abajo todavía. Sólo quería morirme. Lo intente dos veces, pero gracias a Dios me salieron mal. 


                                


Pero un día, vi UNA LUCECITA, muy pequeñita, pero allí estaba.

Empecé en la Unidad de Día de Errenteria. Gracias a los médicos, enfermeros, terapeutas ocupacionales, trabajadora social y, como no, MIS COMPAÑEROS voy para adelante. Cada día me voy superando; muy poco a poco, pero voy para adelante. Y os puedo asegurar que se sale de ese asqueroso agujero o túnel. 

Empiezas a valorar las cosas más pequeñas o insignificantes. Me dicen que soy una "feliciana" pero la verdad es que algo dentro de mí se ha despertado y disfruto con cada momento. Tengo mucha ayuda de familiares, amigos, médicos etc., y MI EMPEÑO de que voy a salir de esta. Tengo mucho que aprender todavía, pero se que lo conseguiré. 

Un abrazo.

                                                                                                             
                                                                                                       Lourdes


martes, 9 de septiembre de 2014

Lectura recomendada: Cosas que no nos dijimos

Este verano me he leído un libro, por fin, pues llevaba diez años sin leer un libro o acabarlo porque no era capaz de concentrarme. Empecé leyendo revistas y poco a poco fui capaz de concentrarme,ahora estoy mas relajada y tengo más tiempo libre, así que me puse con el libro de Marc Levy, "Las cosas que no nos dijimos". Os lo recomiendo, está muy interesante.



Me ha gustado mucho, te engancha desde el principio. Aqui os dejo un resumen:

Cuatro días antes de su boda, Julia recibe una llamada del secretario personal de Anthony Walsh, su padre. Walsh es un brillante hombre de negocios, pero siempre ha sido para Julia un padre ausente, y ahora llevan más de un año sin verse. Como Julia imaginaba, su padre no podrá asistir a la boda. Pero esta vez tiene una excusa incontestable: su padre ha muerto.


Si queréis saber mas sobre este libro, pinchad AQUI


Yo ahora ya leo revistas y estoy leyendo otro libro (Amar una sola vez, de Johanna Lindsey). ya os contare si me gusta o no .


LEIRE

viernes, 22 de agosto de 2014

EL BUSCADOR (de JORGE BUCAY)


¿Conocéis a Jorge Bucay? o ¿Habéis leído alguna vez algún libro de este escritor argentino? Nosotros de vez en cuento elegimos algún cuento suyo y lo leemos en grupo. Escribe muy bien y sus relatos nos dan mucho que pensar (sobre la vida, sobre cómo nos sentimos, sobre qué hacer para mejorar nuestro día a dia...). 

¿Quién es Jorge Bucay?


Es un psicodramaturgo, terapeuta gestáltico y escritor argentino. Nació en la Ciudad de Buenos Aires, el 30 de octubre de 1949. Se graduó como médico en 1973, en la Universidad de Buenos Aires. Se especializó en enfermedades mentales en el servicio de Interconsulta del Hospital Pirovano de Buenos Aires y en la Clínica Santa Mónica del partido bonaerense de Vicente López. Y completó su formación como psicoterapeuta en Chile y en Estados Unidos. Se autodefine como "ayudador profesional" ya que, según él, mediante sus conferencias y sus libros procura ofrecer herramientas terapéuticas, para que cada quien sea capaz de sanarse a si mismo.


EL BUSCADOR 


Algunas de las obras más relevantes del escritor son Cartas para Claudia, Déjame que te cuente, Cuentos para pensar, Amarse con los ojos abiertos y la novela El candidato, premiada en Torrevieja, España, en el 2006.

Nosotros, esta vez, hemos elegido un cuento que sale en la obra "Cuentos para pensar" y se titula "EL BUSCADOR". Primero lo hemos visto y escuchado por Internet. Ha sido muy agradable hacerlo de esta forma, con música de fondo, imágenes significativas y su voz agradable (¡con ese acento argentino!). Os recomendamos que entréis en esta página de Internet y lo veáis: 

Después hemos hecho una puesta en común: hemos pensado qué mensaje nos quiere transmitir Jorge Bucay con este cuento. Y hemos llegado a las siguientes conclusiones: 


  1. Nuestra mochila pesa lo que pesa a consecuencia de todo lo que hemos vivido, tanto buenos como malos momentos. 
  2. Debemos recordar esos BUENOS MOMENTOS VIVIDOS. 

Y es eso lo que hemos hecho al final: cada uno de nosotros ha tenido que hacer memoria para recordar tres de los mejores momentos de su vida y compartir estas vivencias con los compañeros. Y han salido muchas, muchas cosas: algunas más lejanas (cuando nació mi hijo, el primer trabajo que encontré, la salida con mis amigos al monte cuando tenía 20 años, cuando gané la carrera de ciclismo, cuando jugaba a tenis...), pero otras más recientes (ayer cuando me bañé en la playa, hace un mes cuando quedé con una amiga a tomar café, la salida a Deba con los compañeros de la Unidad de Día, el martes fui a andar en bicicleta...).


Os invitamos a que hagáis este mismo ejercicio y a compartir con nosotros vuestra opinión. 















viernes, 8 de agosto de 2014

SALIDA A DEBA

El pasado miércoles 6 de agosto nos trasladamos a la localidad guipuzcoana de Deba, un pueblo costero situado a 41 kilómetros de Donostia en la desembocadura del río del mismo nombre. Este pueblo se encuentra en la zona más occidental de Gipuzkoa y está antes de  Mutriku que es el último pueblo costero antes de entrar en Bizkaia.
La mayoría de nosotros cogió el tren de Eusko Tren o Topo (es un tren de vía estrecha) en el pueblo de Errenteria hasta Donostia. Allí enlazamos con otro tren dirección Bilbao y tras un largo viaje de 55 minutos llegamos a Deba.
 La villa de Deba está situada en la comarca de Debabarrena, tiene una extensión de 51,1  kilómetros cuadrados y cuenta con una población de 5430 habitantes.
Desde el Topo entre Zumaia y Deba pudimos ver parte de los acantilados del FLYSCH en la zona comprendida como Geoparque. 
(esta foto no es nuestra, pero queríamos enseñároslos)
                                            

Estos acantilados son una formación geológica laminada especial, si queréis más información acerca de este tema meteros en este enlace: GEOPARQUE

Pero nosotros nos quedamos en el pueblo. Nada más bajar del Topo nos metimos en el casco urbano y visitamos la Iglesia de Santa María de Deba,Monumento Nacional desde el año 1931. Fue construida con piedra caliza y de arenisca en el siglo XV, sobre una primitiva iglesia del siglo XIV, ampliada en el siglo XVI y concluida en el XVII. Es de estilo gótico.



 En ella destaca su claustro que es el más antiguo de Gipuzkoa y cuya construcción se inició al parecer en 1499 y sus obras tardaron cincuenta años.




También destaca su órgano construido en 2009 y su fachada policromada (de varios colores).








Luego vimos el Ayuntamiento, cuya fachada es de estilo barroco y en ella hay  tres escudos: El de Deba, el de Gipuzkoa y el de la Corona Real, como podéis ver en esta foto.






Después almorzamos en la Alameda Fermín Calbetón  que es una zona arbolada muy bonita y tras reponer fuerzas continuamos hacia la playa principal (en Deba hay tres playas)

Tampoco es nuestra esta...

Algunos se dieron un chapuzón y otros seguimos andando por el paseo de la playa hacia el río, y aquí seguimos por el paseo que hay junto al mismo.



Llegamos hasta el  puerto deportivo de Deba.


Vimos algunos peregrinos, pues Deba es un punto de paso del Camino de Santiago de la costa y hay un albergue para pernoctar.
Después nos juntamos de nuevo todo el grupo en la estación del Topo para realizar el viaje de vuelta a casa. Durante el viaje pasamos por otros pueblos costeros guipuzcoanos como Zumaia, Zarautz y Orio antes de llegar a Donostia.
Nos hizo un día muy agradable y lo disfrutamos muchísimo. Yo sin ninguna duda recomiendo hacer este viaje porque es un sitio muy bonito y que merece la pena visitar.
Un saludo
 Jesús    

          

martes, 29 de julio de 2014

ACTITUD POSITIVA



Ayer nuevamente volvimos a reflexionar sobre la actitud positiva, tan importante a la hora de encarar cualquier problema o situación complicada en el día a día. Como vimos, la actitud que tomamos ante dichos problemas, es la que determina la dimensión e importancia de los mismos. Hay personas que pierden un trabajo y se sienten hundidas. Otras, sin embargo, se lo toman con más filosofía y se fijan en el paro que pueden tener o en la nueva posibilidad que supone para cambiar de trabajo, encontrar otro mejor, etc. El problema es el mismo, pero no así la forma de afrontarlo.

Ante la enfermedad mental a menudo nos es complicado tener una actitud positiva.Es cierto que nos limita la vida en muchos ámbitos, y que los síntomas que a menudo predominan, y que son los llamados síntomas negativos (apatía, desgana, falta de disfrute, tristeza, falta de interés por lo que nos rodea…) hace que más bien lo sencillo sea tener una actitud negativa ante la enfermedad y la vida en general. Pero sabemos que pese al diagnóstico, se puede tener una vida más o menos normalizada y hay muchos ámbitos en los que no tenemos por qué estar limitados. Hay un margen para la recuperación y la superación personal, y ahí es donde nos tenemos que centrar, esforzar y pelear. 


¿Cómo conseguir ese cambio de actitud, cómo tener una visión más positiva y optimista de las cosas? Según el artículo que leímos ayer, hay algunos trucos que nos pueden ayudar:
  •           Relajarse y respirar profundo. Los métodos de relajación ayudan a deshacerse de los pensamientos negativos y favorecen el control de las emociones. Por eso nos viene tan bien hacer yoga, relajación…
  •           Ser congruente, intentar hacer lo que pensamos. Evitando las conductas contradictorias, por ejemplo.
  •           Aprender a ver el lado positivo de las cosas- en la vida no todos los momentos son buenos, y hay que aceptarlo así. Ver los problemas con serenidad y autocontrol nos ayudará a enfrentarnos a ellos.
  •           Evitar las comparaciones. Lo mejor es aceptarse tal cual se es, tratando de cambiar las cosas que te molestan de ti mismo pero sin compararse con los demás, cada persona es única.
  •           Vivir el presente, disfrutar de los pequeños momentos que a menudo pasan desapercibidos.
  •           No ser perfeccionista. Olvidarnos de los detalles que nos generan frustración.
  •           Actividad física. El ejercicio físico nos hace sentir mejor, nos eleva los niveles de adrenalina, serotonina y dopamina. Andar, bailar… cualquier deporte nos ssentará bien.
  •           Cuidar nuestra imagen. Verse bien es una manera de sentirse bien. Una buena ducha, vestirnos con ropas que nos gustan, arreglarse un poco nos ayuda. Hay que evitar el encierro, eso nos obligará a modificar nuestro aspecto.
  •           Prestar atención a los demás, no somos el centro del universo. Los problemas de los otros pueden hacernos tomar conciencia de que no todo lo que nos pasa es tan grtave.
  •           Dormir plácidamente. Si no estamos descansado, es más  fácil que estemos irritables, cansados, pesimistas…



¿Qué os parece? ¿Se os ocurren más consejos para fomentar la actitud positiva? Ya os iremos diciendo si lo conseguimos o no…


Para terminar, volvimos a ver el documental sobre Markel Irizar, Bizipoz, que se emitió en el Informe Robinson y sobre el que escribimos AQUI  el año pasado. De nuevo el mensaje de Markel nos cargó las pilas y nos impresionó por su capacidad de lucha, su optimismo, su disfrute por las pequeñas cosas. Pese a las situaciones tan duras que le ha tocado vivir, no ha perdido su actitud positiva y sus ganas de tirar para adelante, y a nosotros nos sirve de ejemplo y motivación. ¡¡¡Esta enfermedad tampoco va a acabar con nosotros, Markel!!!

viernes, 11 de julio de 2014

SALIDA ZARAUTZ - GETARIA

El pasado miércoles 9 de julio hicimos una salida muy bonita y recomendable para quienes les guste el andar y las buenas vistas de la costa. Hicimos el trayecto entre dos pueblos costeros de Gipuzkoa desde Zarautz a Getaria cuya distancia es de tres kilómetros y medio y de duración una hora.

Aquí podemos ver parte del paseo al lado del mar

Cogimos el tren de Euskotren (es un ferrocarril de vía estrecha) en Donostia y en veinticinco minutos llegamos a Zarautz. Una vez allí empezamos nuestro trayecto atravesamos el pueblo hasta llegar a la playa que está justo al lado del paseo del Malecón y empezamos a andar en dirección a Getaria (pueblo en el que se rodaron parte de las escenas de la película Ocho Apellidos Vascos) al poco tiempo de caminar nos encontramos con el famoso cocinero Karlos Arguiñano que venía de Getaria en dirección a Zarautz donde tiene su restaurante que lo regenta su hijo actualmente. Le saludamos con un "Egun on Arguiñano" (En euskera "buenos días Arguiñano" ) y él, muy simpático, nos devolvió el saludo. A mí en particular me hizo mucha ilusión verle porque era la primera vez que lo veía en persona.

                                            Aquí tenemos el pueblo de Zarautz con su playa

 El trayecto era muy agradable a la derecha estaba el mar (que estaba un poco picado), en el medio la carretera y a la izquierda un monte con muchos viñedos de txakoli (producto originario de Getaria). Según caminábamos íbamos contemplando el monte San Antón (conocido popularmente como ratón de Getaria).

      Aquí tenemos al fondo el Ratón de Getaria

Cuando llegamos a Getaria (después de una hora caminando a buen ritmo) tomamos algo para reponer fuerzas y dimos una vuelta por el pueblo y por su puerto para luego subir al mirador de Elcano (que está a la entrada del pueblo) y ver las estupendas vistas de la costa. Al este del mar se podía ver a lo lejos parte de los montes Igeldo y Ulía de Donostia y más lejos aún se veía parte del monte Jaizkibel (que se extiende entre las localidades de Pasaia y Hondarribia). Llovió un poco pero sólo eran cuatro gotas de nada y lo pasamos muy bien. Después hicimos el trayecto de vuelta hasta Donostia en autobús.


                                                                                                                                              Jesús

martes, 1 de julio de 2014

ACTUALIDAD: Más ayudas para las familias

Esta es una noticia de actualidad:
El defensor del pueblo del País Vasco, Iñigo Lamarka,  ha dicho que aquí queremos vivir como en Europa,es decir que tengamos las mismas ayudas sociales,familiares, por tener hijos,y ayudas para las familias ,adecuadas a cada caso,con dificultades económicas.Ya ha hecho una petición al Gobierno Vasco y a las autoridades en general para que mejoren y aumenten las subvenciones.Como sabéis, aquí el índice de pobreza en general, y de malnutrición infantil son de los más altos de Europa (2º pais), y necesitamos más recursos para salir adelante. Ya era hora ,yo viví hace 20 años en Londres,y era así,había muchas ayudas a las familias y a las personas en paro...pero ¡¡cuidado!!!, porque había gente que tenia hijos por dinero,y había un grado muy grande de maltrato a menores.No queremos que esto pase aquí,por eso quiero hacer un llamamiento a las autoridades para que eso no suceda.


Vamos mejorando ,tarde pero seguro,nunca es tarde si la dicha es buena!!!!!

Aquí os dejamos un enlace de la noticia para que os informéis mejor.

Un saludo  

Aloña A.

viernes, 20 de junio de 2014

"YA LLEGO EL VERANO"

                   Para empezar bien el verano y como colofón del período invierno-primavera, ya hemos celebrado la comida anual de la Unidad de Día en un restaurante.
       Como ya se preveía, todo marchó muy bien. El ambiente fue distendido y agradable y la comida estuvo también muy rica. Como es evidente nadie bebió alcohol, sólo agua y coca cola.
       Después de la comida algunos se fueron a pasear por el pueblo y otros nos fuimos ya retirando.
       Y así concluye otra etapa a la espera de la siguiente celebración, que será a la entrada del invierno. Mientras tanto nos queda todo el verano por delante para disfrutarlo como mejor se pueda y el otoño, que por aquí suele ser bastante bueno.
       Desde luego  !!!qué bien se lo pasa uno!!! cuando se está a gusto y no se piensa mas que en pasar un rato agradable aunque sólo sea por unas horas.
       Y me despido hasta la próxima ocasión deseándoos lo mejor y bueno, hasta pronto.
             
                 AGUR                

                                      José Angel


lunes, 9 de junio de 2014

HOJALDRE DE PUERROS Y CHAMPIS

Hoy Mª Jose nos ha querido enseñar una nueva, y rica, receta.: hojaldre de puerros
Ingredientes:
- Puerros (1 manojo)
- Nata líquida, 1 paquete pequeño.
- 2 huevos
- 2 hojaldres
- Setas (en nuestro caso, champiñones, que era lo que teníamos en la nevera)
- Ajos




Lo primero, limpiar los puerros y cortarlos en juliana. Se ponen a hervir 5 minutos salpimentados. Mientras tanto, vamos limpiando y troceando los champis, que se rehogan con unos ajitos y sal.





En un bol, echamos un huevo y la nata líquida, y batimos. Añadimos los puerros (ya cocidos) y los champis rehogados y mezclamos todo.
Ponemos el horno a precalentar, y vamos preparando lo que falta: ponemos una placa de hojaldre sobre una fuente rectangular que se pueda meter en el horno. Pinchamos el hojaldre (tiene que estar bien extendido) y añadimos los ingredientes anteriormente mezclados (puerros, champis,nata y huevo). Ponemos la otra placa de hojaldre por encima y sellamos.
Con una yema de huevo batida, untamos la capa de arriba del hojaldre para que se dore bien.
Metemos al horno, a 180º y dejamos que se haga durante 20 minutos.  ON EGIN!!!!